IJkpunt
Misschien was het door het dromerig
getokkel van de Avondster, door een libido
dat zich moest wreken, een falend zonnestelsel
of een god of voorvader die iets wou duiden
dat het duister barstte uit zijn voegen en ik
in een langgerekte flits zag hoe de velden velden
werden, de sterren sterren, hoe de maan kroop over
de zwarte rivier en een mens zich spiegelde aan zijn beeld
Hoe alles vertraagde en me aanstaarde
waarna schurend en zuchtend als een stoomloc
het gekende leven weer een aanvang nam
Maar niets meer was hetzelfde
Point of Reference
Perhaps it was the dreamy strumming of the Evening Star, a libido
that needed revenge, a failing solar system
or a god or ancestor who wanted to interpret something
that the darkness burst at the seams and I
saw in a long, drawn-out flash how the fields
became fields, the stars stars, how the moon crept over
the black river and a person was mirrored in its image
how everything slowed down and stared at me
after which, grating and sighing like a steam locomotive,
the familiar life began again
But nothing was the same anymore
(vert. Hannie Rouweler)